Wat maakt Madeira zo aantrekkelijk (en wat heeft dat te maken met public speaking)?

Je kent het wel. Slide 23 van de 52. De spreker praat al twintig minuten op hetzelfde tempo, op dezelfde toon, en heeft alleen nog maar feitelijke informatie gedeeld. Het valt je moeilijk om je gedachten bij de presentatie te houden.

Hoe anders is het op Madeira, het eiland waar ik afgelopen week op business retreat was. Daar is het moeilijk om níét te blijven kijken naar het landschap. Op een paar kilometer van elkaar trek je door mistige sprookjesbossen, langs duizelingwekkende kliffen en over groene berghellingen vol terrassen. Je ziet er nooit twee keer hetzelfde.

Wat als je presentatie zo zou aanvoelen?

Eén eiland, vijf werelden

Groot is Madeira nochtans niet. Van oost naar west is het amper zestig kilometer. Toch stap je er telkens een andere wereld binnen.

Je start de dag misschien in het Fanal-bos. Daar hangt de mist tussen eeuwenoude laurierbomen. Hun takken zijn gedraaid en gekronkeld, zoals bij de beroemde heksenboom. Het is er stil en mysterieus, en je fluistert zonder dat je het beseft.

Een eind verder wandel je door dichte bossen met torenhoge eucalyptusbomen. De stammen zijn kaarsrecht, de lucht ruikt fris en scherp. Je bent nog op hetzelfde eiland, maar het voelt als een ander land.

Wie te voet verder trekt, ziet het landschap zich openen: hoge, ruige kliffen die loodrecht in de oceaan duiken, en watervallen die van honderden meters hoog naar beneden stromen.

Onderweg zie je telkens weer de poios. Dat zijn smalle landbouwterrassen die generaties Maderianen met de hand in de steile hellingen hebben uitgehouwen. Ze doen denken aan Machu Picchu. Op die terrassen groeien bananen, mango's en kiwi's, trede na trede.

En overal is er de zee. Je ziet ze al vanuit het vliegtuig, nog voor je geland bent, en je verliest ze nooit helemaal uit het oog.

Daar zit volgens mij het geheim van Madeira. Niet één landschap is spectaculair, het is de afwisseling. Het volgende is altijd anders dan het vorige. Daardoor blijf je kijken en blijf je verrast.

En nu je presentatie

Veel presentaties lijken op een wandeling over een eindeloze, vlakke weg. Ze zijn veilig en correct, maar na tien minuten kijk je alleen nog naar je voeten. De inhoud is niet slecht. Er gebeurt alleen niets nieuws.

Het publiek wordt niet moe van de boodschap. Het wordt moe van eentonigheid.

Neem een voorbeeld aan Madeira. In een presentatie kan je verschillende landschappen stoppen. Een presentatie met veel variatie houdt je publiek geboeid.

De les van de poios

Variatie zonder structuur is chaos. Dat weten de Maderianen al lang. Hun steile, vruchtbare hellingen werden pas bruikbaar toen iemand er treden in hakte.

Een sterke presentatie werkt net zo. Achter de afwisseling in tempo, toon en sfeer zit een duidelijke opbouw, stap voor stap en trede na trede. Elke trede geeft je publiek een nieuw uitzicht, en ze leiden allemaal naar boven.

Klein eiland, grote indruk

Madeira bewijst dat je geen enorme oppervlakte nodig hebt om indruk te maken. Je hebt afwisseling nodig, en een structuur die het geheel draagt.

Stel jezelf bij je volgende presentatie dus niet alleen de vraag wat wil ik zeggen? Vraag je ook af: hoeveel landschappen krijgt mijn publiek te zien?

Is het antwoord "één", dan weet je wat je te doen hebt.

Klaar om je eigen landschap te ontdekken?

Weet je wat je wil vertellen, maar voelt je presentatie nog als die vlakke weg? Dan wandel ik graag een stuk met je mee.

In een 1-op-1-coaching gaan we samen op verkenning. Welke momenten mogen stiller en persoonlijker? Waar en hoe bouw je spanning op? Hoe houd je je presentatie boeiend van begin tot einde? Je vertrekt met een presentatie die boeit van de eerste tot de laatste slide, en met het vertrouwen om ze te brengen.

Zin om samen je volgende presentatie onvergetelijk te maken? Stuur me een persoonlijk bericht. Ik neem je graag mee op tocht.